Wciągnęła głęboko powietrze - coś zakuło w barku. Mimowolnie wypuściła nadmiar gazów rozmyślając nad tym, co właściwie pragnie uczynić. Przed oczyma malowały się obrazy splamionych krwią ulic, krzyczących matek za dziećmi, które na ich oczach pożerały monstra z krainy mroku. Z drugiej strony ujrzała próbujących mierzyć się z niepokonanymi rycerzy. To jak nieudolnie wojują przeciwko bestią, których portrety Callisto najchętniej wyrzuciłaby z pamięci. Zlepione przez pot i brud włosy opadły na pochyloną twarz. Przezeń spojrzała na skrwawione dłonie z pewnym wyrzutem. Nie oswoiła się do mroku, ponieważ do niego nie można było się przyzwyczaić. Był dziwny. Jakby okalający wszystko całunem śmierci. Nawet wyciągając w tamtym świecie przed siebie dłoń, miała uczucie dotykania delikatnego aksamitnego materiału, który okrywał ten wymiar. Znała to miejsce ze swojej magii. Było z jednej strony przerażające, ale kuszące zarazem. Uwodziło swoją tajemnicą i potęgą, która okazała się niezwykle kosztowana.
Odgarnęła włosy z twarzy.
Zdrowa ręka ochoczo powędrowała w górę, kolejno kreśląc faliste obłoki, jakoby ktoś obijał zmoczony pędzel o napięte płótno. Stopy trzymała sztywno w jednym miejscu, powoli rozwijając się w rytm oscylującego korpusu. Dalej lewa noga posuwa się w przód, potem prawa i ponownie, lecz w przeciwnym kierunku. Przestała kontrolować ruchy. Oddana całkowicie chwili, wypełnia się wewnętrzną energią jaka przemierza miejsca i czasy. Coś się zmienia, atmosfera gęstnieje, zaś najbliższy obszar spowija smuga ulotnego uniesienia.
Wydobyte z wnętrza gardzieli słowa odbijają się od pobliskich ścian. Nieznane, jakby z obcego języka frazy rzucane są między płytkimi już wciągnięciami powietrza.
Fallite fallentes
Dura necessitas
Hic vivi taceant
littera nocet
O, sancta simplicitas
Per aspera ad astra
Dookoła Callisto winien roztoczyć się impuls magii, jaki łączy się z mrokiem. Ten splata się z jej czarem, uzupełniając go. Razem z zieloną poświatą zaklęcia, która rozświetliła mrok, pojawił się portal. Przypominał on wyrwę w podartym aksamitnie czarnym materiale, który otaczał nieboskłon nad herbiową ziemią. Nie była to piękna majestatyczna brama, przez którą przechodzi się z pełnym majestatem. Postrzępione granice pulsowały niespokojnie, jakby zaraz miały zasklepić się. Macki mroku oblekały go jednak utrzymując przejście. Po drugiej stronie widać było świat, który kobieta odwiedziła nie raz. Czarniejszy niż noc dookoła.
Chybko uchyliła się w tył, chociaż portal powstawał kilka metrów przed nią. I tak bała się go, strach przed istotami z wnętrza krainy ciemności był nie do opisania. Miała chwilę nim bestie odkryją, że ktoś otworzył im drzwi do innego świata. Miejsca pełnego świeżego mięsa, którego tak bardzo brakowało w ich domu.
Jak szczur przesuwała się pod ścianą, prawie do niej przylegając. Z czarcim uśmieszkiem spoglądała w bramę licząc, że ujrzy wypadające z niej bestie. Te same, która za kilka dni zajmą całe Irios. Niestety mogła obejść się wyłącznie marzeniami o nadchodzącej rzezi. Callisto zrobiła swoje. Pionki ruszyły. Święta wojna - parsknęła, zaciskając dłoń na smudze. Musiała wracać do Hollar. Ścisnęła kamień jeszcze mocniej i pomyślała o tym, że już chce wrócić do swego miasta. Jeśli dane jej było, ulotniła się jak dym pod postacią którego tutaj trafiła.